BEZOEKERSBLOG

 

Deze pagina staat open om te publiceren voor ieder. Je kunt proza insturen, bijvoorbeeld een column, blog, verhalend stukje fictie / non-fictie of een gedicht.

Het Schrijflab verzorgt de redactie. Voor bijdragen is het maximum verhoogd van 500 naar 1500 woorden (proza) en van 30 naar 60 regels (poëzie).

Op een gepubliceerde tekst(en) kan ieder reageren in het toegevoegde venster. In je reactie geef je bij voorkeur helder geformuleerde feedback op de inhoud, techniek en stijl. Of je drukt je waardering uit in een goed beargumenteerde vorm.

 

Een brief

Toen ik vijfenveertig was, schreef ik een verhaal over een man die op zijn achttiende verjaardag een brief schreef aan de man die hij zou zijn als hij vijfenzeventig was.
Ik wist niet wat ik kon schrijven. De ene kende ik niet meer; de andere kende ik nog niet. Terugkijken kon ik wel.
Beelden van gebeurtenissen werden helder.
De oorlog en de bevrijding en daarna als verhongerd kind bij Tante Jantje in Groningen; de thuiskomst. De speelweide met vriendjes in het Amsterdamse Bos.
De bekrompen armoedige saaie jaren vijftig, die ze later knus noemden. Mijn eerste baan: een klas met 48 jongetjes. De dood van Kennedy.
Het trouwen, de kinderen; het ouder worden en de dood van mijn ouders.
De roerige jaren zeventig en de fatale gevolgen daarvan in de decennia er na.
De doodsmak van mijn zoon, die daardoor blijvend invalide is.
Het op drift raken van het onderwijs met de oeverloze discussies over herstructureringen. De werkontvluchtende kinderen die ze studenten gingen noemen. De student met het krullende zwarte haar, met wie ik omging en vele brieven schreef. Die er genoeg van kreeg en mij aan mijn (nood-)lot overliet. De verloedering van de samenleving met roofbouwachtige trekken.
Op foto’s van vroeger zie ik hem met hoornen donkere bril en zwart haar.
 Wie was hij? Wie is hij nu?

 

Alfred Drenth

* Eervolle vermelding Schrijversdag Utrecht 2009

reageer