BEZOEKERSBLOG

 

Deze pagina staat open om te publiceren voor ieder. Je kunt proza insturen, bijvoorbeeld een column, blog, verhalend stukje fictie / non-fictie of een gedicht.

Het Schrijflab verzorgt de redactie. Voor bijdragen is het maximum verhoogd van 500 naar 1500 woorden (proza) en van 30 naar 60 regels (poëzie).

Op een gepubliceerde tekst(en) kan ieder reageren in het toegevoegde venster. In je reactie geef je bij voorkeur helder geformuleerde feedback op de inhoud, techniek en stijl. Of je drukt je waardering uit in een goed beargumenteerde vorm.

 

Mevrouw Troost

 

Met kleine passen loopt ze naar de bushalte. Haar tenen knellen in de pumps. De windvlaag rond haar kasjmier omslagdoek valt haar niet op, evenmin de regendruppels op haar groene hoedje. Mevrouw Troost is met haar gedachten bij de dagen dat ze - als secretaresse en op hoge hakken - naar de ambtswoning van de burgemeester liep. In al die jaren was ze niet één keer te laat gekomen op haar werk.   

         Mevrouw Troost gaat achter in de bus zitten. Voor haar zijn een man en een vrouw druk in gesprek. Twee paraplu’s op de zitting scheiden hen van elkaar. Mevrouw Troost kijkt naar het grijze haar en het gerimpelde gezicht van de vrouw. Het geeft haar de onrust die haar al maanden met vlagen teistert. Wil zij ook zo oud worden? Wat is er over vijf jaar nog van haar over?     

         Als de bus afremt voor de volgende busstop maakt noch de man noch de vrouw aanstalten de bus uit te stappen. Daarom doet Mevrouw Troost het. Ze loopt langs de zijkant van de bus naar de voorkant en sluit opnieuw aan achter de rij instappers. In de bus blijft ze in het middenpad staan. Met de rug tegen een stoelleuning gedrukt kijkt ze over de hoofden heen door de raampjes naar buiten. Haar heupen deinen in alle bochten mee, het tasje in haar hand bengelt tegen haar dij. Al heeft ze jaren niet meer gereisd, de rit naar haar geboortestad kent ze nog op haar duimpje.

         ‘Mevrouw,’ vraagt een medepassagier achter haar, ’bent u niet vergeten in te checken?’
         Mevrouw Troost draait zich naar de jonge man en zwijgt. Waar bemoeit hij zich mee? denkt ze. Hij kijkt met dezelfde nieuwsgierige blik als mijn buurman doet. Hoe de buurman heet kan ze maar niet onthouden. Tussen een zee van wolken breekt de zon door. Een zonnestraal verwarmt haar gezicht. Nog drie busstoppen en ze is in Roosendaal.

         Op het treinstation wijst een conducteur, hij had vriendelijk gevraagd of hij haar kon helpen, haar de weg naar het perron. De lege coupé geeft haar de rust die ze nodig heeft.    

 

         Zodra Mevrouw Troost vanochtend wakker werd -  haar gedachten waren nog niet vermengd met herinneringen en indrukken – wist ze wat ze vandaag ging doen. Opgelucht dat ze het niet vergeten was trakteerde ze zichzelf op een lavendelbad. De warmte van het water leek haar geest nog kwieker te maken.   

Een uur later zat ze aan een ontbijt met croissants, met naast haar bord een stapeltje foto’s en (het had haar de avond tevoren heel wat kreum gekost ) de uitgeprinte treinticket. Voordat ze de deur uitging verruilde ze nog vlug haar instappers voor haar dierbaarste schoenen. De pumps leken nog steeds van goud. Al kon Mevrouw Troost het nu niet meer - door een lichte artrose aan haar knie en de beginnende ziekte van Alzheimer - eens had ze er de Engelse wals mee gedanst. Het was op de dag van de inhuldiging van haar burgemeester.

         Toen Mevrouw Troost zes weken geleden de diagnose Alzheimer kreeg kwam dit niet onverwacht. Haar beginnende vergeetachtigheid, het niet meer goed op woorden en namen komen, herkende ze van de dementie bij haar man Sebastiaan. Hij was vorig jaar overleden in een verpleeghuis. Herkennen deed hij haar allang niet meer. Plichtgetrouw had ze Sebastiaan zes jaar lang elke dag bezocht.

          

         Link hinkend en op kousenvoeten. Met in de ene hand haar pumps en in de andere hand haar gevulde handtasje, komt Mevrouw Troost van de bushalte haar straat ingelopen.  

         Onder het licht van de straatlantaarn staat de buurman. Zonder te groeten steekt hij van wal. ‘Het is maar goed dat u vanmorgen de voordeur open hebt laten staan. U had de steelpan nog op het vuur staan. Uw brandmelder waarschuwde me op tijd. Was ik niet thuis geweest, dan had u geen woning meer gehad.’

         Gelaten, en door vreselijke pijn aan haar knie, laat Mevrouw Troost de stortvloed van woorden over zich heen komen. Waar bemoeit de buurman zich mee?

 

         De geur van een zwart geblakerd ei hangt in de kamer. De lucht deert Mevrouw Troost niet. Tot over haar voeten omhuld met haar omslagdoek, in het gedempte licht van haar leeslamp, zit ze in haar fauteuil met een vergeelde foto in haar hand. Met de verliefde blik van een jonge vrouw streelt ze met haar wijsvinger over de ambtsketting die hij draagt, cirkelt rond de bovenste knoopjes van zijn overhemd. Het overhemd is van het type dat hij op kantoor droeg en dat zij zo vaak van zijn borst had geknoopt. ‘Jake, ik ben naar Antwerpen geweest en heb allerlei pilletjes gekocht. Ik kom vannacht weer bij je.’   

 

Ria Knijnenburg

Schrijfworkshop Het Personage het Vertellen en de Plot

 

  • Kees de klerk
  • 07-10-2013

Ria leuk kort heen en weer en de juiste toets cq gevoel er in neergelegd

  • maria manders
  • 04-10-2013

ha Ria wederom schitterend geschreven!! je hebt het niet alleen in je vingers Ria ook zeer zeker in je gevoel!!!!!gr.

  • anneke
  • 04-10-2013

Ontroerend!

  • Anjaline
  • 03-10-2013

Hoi Ria, Zo te lezen door jou met veel gevoel en plezier geschreven. Daarom door mij met veel plezier gelezen. Vooral die verrassende ontknoping: letterlijk en figuurlijk!! Groetjes, Anjaline

  • Lean Fransen-Haazen
  • 03-10-2013

Wat een schrijvers talent,met zo weinig woorden een ontroerend verhaal.Blijf je volgen.

  • Sonja Haazen
  • 03-10-2013

Wat een mooi en ontroerend verhaal. Dit nadat ik vandaag ben wezen kijken naar instellingen waar dementerende en jong dementerende mensen verblijven. Wat zijn het er veel en ik wordt er en beetje triest van. Hoe kan het vraag ik me dan af! Maar het is er!

reageer