BEZOEKERSBLOG

 

Deze pagina staat open om te publiceren voor ieder. Je kunt proza insturen, bijvoorbeeld een column, blog, verhalend stukje fictie / non-fictie of een gedicht.

Het Schrijflab verzorgt de redactie. Voor bijdragen is het maximum verhoogd van 500 naar 1500 woorden (proza) en van 30 naar 60 regels (poëzie).

Op een gepubliceerde tekst(en) kan ieder reageren in het toegevoegde venster. In je reactie geef je bij voorkeur helder geformuleerde feedback op de inhoud, techniek en stijl. Of je drukt je waardering uit in een goed beargumenteerde vorm.

 

Boudewijn en de paus

 

Terwijl ik naar de tv kijk en de paus buona sera tegen me zegt, moet ik denken aan de paus uit mijn jeugd: de jaren vijftig. Toen de lucht nog schoon was en seks vies. De ranke Pius XII met zijn Soli Deo (het witte kapje dat hij alleen voor God afzette). Naast de radio stond zijn portret. Als hij op hoogtijdagen de zegen Urbi et Orbi uitsprak knielde mijn moeder en maakte een kruisteken.

 

We gingen naar de Cineac om de beelden uit Rome te bekijken: de paus met tiara in een draagstoel met daarachter grote pluimen. Hij werd door jonge mannen in rood damasten kleding hoog boven de mensen gehouden. Daarna stapte hij het Sint Pietersplein op. Hij tilde kinderen en dieren op en zegende ze. Pelgrims kusten zijn handen. Speciaal  zijn zangerige Duits–Italiaanse stem herinner ik me. Pace,Pace! ( Vrede, vrede). De koude oorlog woedde voort.                                                                

Na zijn audiënties – hij sprak acht talen  en wist álles - riepen de bezoekers Viva il Papa, Viva il Papa. Dat vond hij ook.

De meeste indruk maakte frater Emilius op mij, die vertelde dat de paus zeven scheerapparaten had – voor iedere dag een. Hij reisde ook per vliegtuig. Dan nam hij zijn portable schrijfmachine op schoot en bleek heel goed te kunnen typen. Jammer dat hij bijna nooit lachte. Maar zoals we uit de film De Naam van de Roos weten Christus lachte ook nooit. En ik, zal het maar verklappen: hij schreef ook nooit.                                                                                                                

Bij zijn sterfbed in 1958 – hij stierf aan vreselijke hikaanvallen - wilde hij Beethoven horen, 

Alle Menschen werden Brüder’, terwijl hij wist dat dat niet zo is. De wereld was in diepe rouw. Ik ging naar de drukkerij waar de kaartjes voor de geboorte van ons eerste kind klaar lagen. Nog op tijd kon ik aan zijn voornamen Eugenio  toevoegen.                                                                                                               

Het conclaaf koos de nieuwe oude paus van 77 jaar : Johannes XXIII. Met kranten en tijdschriften fietste ik in de novemberregen naar school. De foto’s  uit de kranten, de Katholieke Illustratie en Paris Match toonde ik mijn 4e klas van 42 lieve gezeglijke jongetjes. Ook zij waren opgetogen.

Na het speelkwartier kwam op maandag altijd de kapelaan godsdienstles geven. Daarvoor gebruikte hij de methode Met Brandend Hart. Dat deed hij nauwgezet. De tekeningen uit de  handleiding  nam hij op het bord over.

De kapelaan in lange zwarte toog kwam binnen. Ik tikte op de lessenaar en allen stonden op. ‘Viva il Papa !’ riep Boudewijn – een lief zwakbegaafd joch. Ik was reuze enthousiast. Die Boudewijn: wat goed! Hij zei het op het juiste moment en in het Italiaans.                                               

De kapelaan greep hem beet: ’D’r uit jij!‘  ‘O, nee meneer kapelaan, Boudewijn gaat er helemaal niet uit. Dit is heel knap van Boudewijn.  Als er iemand uitgaat, bent U dat.’ De klasdeur sloeg dicht. Enkele ogenblikken later kwam het hoofd der school – een oude man van 56 jaar. Hij trok Boudewijn aan zijn arm mee. Ik bevrijdde Boudewijn en liep met hem door de schoolgang. We huilden hevig: ‘Viva il Papa!’

 

Alfred Drenth, 24  maart 2013

reageer