BEZOEKERSBLOG

 

Deze pagina staat open om te publiceren voor ieder. Je kunt proza insturen, bijvoorbeeld een column, blog, verhalend stukje fictie / non-fictie of een gedicht.

Het Schrijflab verzorgt de redactie. Voor bijdragen is het maximum verhoogd van 500 naar 1500 woorden (proza) en van 30 naar 60 regels (poëzie).

Op een gepubliceerde tekst(en) kan ieder reageren in het toegevoegde venster. In je reactie geef je bij voorkeur helder geformuleerde feedback op de inhoud, techniek en stijl. Of je drukt je waardering uit in een goed beargumenteerde vorm.

 

Ik droomde, dat ik droomde

Ik droomde, dat ik droomde. En in die droom – die ik droomde dat ik droomde - zit ik in de tuin. De narcissen en krokussen ruiken heerlijk. Dat ruik ik best, ook al droom ik.

Achter de tuin is een pad. Daar loopt een dikke man in een grote ruim zittende jas.  Ik herken hem. Het is A.F.Th. van der Heijden. Wij hebben ook een Antonio, maar daar ga ik niet over schrijven. Door dat ongeval kantelde mijn leven. Het is erger dan je denkt en als je denkt is het nog erger. Dat doe ik dus niet.

Plaatsen waar onze Antonio vaak kwam, vermijd ik. Want daar zie ik hem steeds lopen. Ik ga naar binnen en zet koffie. Het valt me op dat me dat goed afgaat, terwijl ik toch droom. Ik dronk vaak koffie met hem; we praatten dan veel. Ik probeerde hem van de drank en de drugs af te houden. Als ik koffie ruik moet ik aan hem denken, maar dat doe ik nu even niet. In de tuinstoel drink ik de lekker geurende koffie en val weer in slaap.

Ik droomde dat ik droomde dat hij er nog is. Hij loopt naast me en ruikt naar alcohol en tabak. We gaan naar coffeeshop The White Horse. Hij haalt wiet en bier, ik neem een kopje thee met een Bounty. Nadat ik hem geld gegeven heb – hij vroeg steeds om geld - gaat hij naar zijn vrienden in een kraakpand.

Dat komt mooi uit, dan kan ik nog een tijdje verder dromen. In de boekhandel koop ik Het Meesterstuk van Anna Enquist. Ik zie de broodmagere schrijfster daar met haar dochter Margit. Het lijkt wel of ik droom, want Margit is in 2001 in Amsterdam door een vrachtwagen geschept. Ze kwam onder een voorwiel: morsdood dus. Daar ga ik nu niet verder over denken. Ik droom gewoon door. Dan gaat de bel. Ik word wakker en open de voordeur. Daar is niemand te zien. Dan heb ik toch gedroomd.

 

Alfred Drenth, februari 2013.

reageer