BEZOEKERSBLOG

 

Deze pagina staat open om te publiceren voor ieder. Je kunt proza insturen, bijvoorbeeld een column, blog, verhalend stukje fictie / non-fictie of een gedicht.

Het Schrijflab verzorgt de redactie. Voor bijdragen is het maximum verhoogd van 500 naar 1500 woorden (proza) en van 30 naar 60 regels (poëzie).

Op een gepubliceerde tekst(en) kan ieder reageren in het toegevoegde venster. In je reactie geef je bij voorkeur helder geformuleerde feedback op de inhoud, techniek en stijl. Of je drukt je waardering uit in een goed beargumenteerde vorm.

 

Terug naar de natuur

 

Als we langs kassen zijn gereden, en langs nog meer kassen, en voorbij varkensstallen en een manege, zet ik de ruitenwissers aan. Nederland begint te huilen.

De parkeerplaats aan de bosrand is verlaten want verstandigere bezoekers hebben eerst de buienradar gecheckt. Het informatiepaneel met het nachtegaallogo wil graag kwijt dat dit pareltje natte natuur onlangs is heringericht. Met EU-subsidie. Reeds werd één exemplaar van de kleine ijsvogelvlinder aangetroffen en om deze soort te behouden wordt nu gericht bosbeheer uitgevoerd, zo is de vastberaden boodschap. Word daarom donateur.

Ik dénk er niet aan, geen cent naar dit soort landbouwkliekjes, hergebulldozerd en beheerd als een Hollands voortuintje en gepinpoint met informatiepanelen en nachtegaallogo’s, ideaal voor mountainbikes en geo-caching. Geen spatje natuur is dit. Nederland huilt.

Zeur niet, kom, jassen en paraplu’s en laarzen, dan gaat ’t  best. Er is geen hond op ’t pad door het broekbos, kathedraaldonker, en alles ruist en roffelt, tikt en tokkelt. Zonder regen laten de bomen zich beruizen door de wind, passief, maar nu kwebbelen ze mee, alsof zo’n windvlaag een filmster is die door de bomenmenigte flaneert: kwebbel kwebbel, tik tokkel.

En asfalt alweer, dus keren we om, terug naar de natuur, over het dijkje dat geen dijkje meer is maar natuur en Nederland huilt almaar harder want het broekbos is een piepklein postzegeltje, het is broekzaknatuur en brandnieuw bovendien: de kleiput naast het dijkje is vorig jaar ontveend, de populieren omgezaagd, maar niet om er klompen van te steken, en van de essen en elzen maakt men geen hekken en schalen en lepels meer, onafgezet zijn ze doorgeschoten. Vorig jaar heringericht is dit verse onbedorven natuur en dus, hoewel herfst, ruikt het nauwelijks naar schimmel en zien we slechts een enkele dooie boom, liggend of staand – liever dat laatste, dat levert veel meer beheersubsidie op.

De nachtegaal is al naar het zuiden vertrokken – als ie er überhaupt was – en ook de wielewaal hoor ik niet. Een vogelloos broekbos. Of toch: op kniehoogte een heel bescheiden fietfiet, ik hoor je wel maar zie je niet. Vast een huis-, tuin- en keukenfluiter want uit onze heg klinkt ie ook. Nou vooruit, een broekzanger is het. Fietfiet beneden in een struik, dan hogerop, ’t beestje spéélt met m’n blik, nog steeds zie ik ‘m niet.

Ik jou wel, dikke platlandische wandelklont. Deze vogelkers is mijn wereld, het heelal is mijn speelbal en zelf zit ik er onbeweeglijk middenin en laat ik ‘m alle kanten op stuiteren. Fietfiet, daar gaat ie: met m’n poten duw ik de wereld naar beneden zodat ik zonder zelf te bewegen op een toptak geraak. Net zo makkelijk stap ik daar vanaf zodat ’t universum – jij op je dijkje incluis – snel opstijgt (voel je het in je maag?) totdat ik ’t hele zwikkie op de onderste tak afstop. En ik sla m’n vleugels uit en kriskras zwieren takken als kathedralenpilaren langs me heen. En omdat jij via de wortels en de aarde en je dijkje en je pootjes daaraan vastzit, zwier jij mee. Fietfiet, moet je al kotsen? Hé platvloerling, je weet niet wat voor diepgang je mist. Ik wel. Daarom buitel ik en zing ik fietfiet want je ziet me lekker niet. Ik jou wel. En verdwijn nu maar snel uit mijn zicht want ik ga een bes begraven. Bessen zijn winterkapitaal. Doei.

 

Paul van der Horst

Schrijfworkshop: De Taal van de Herfst

  • Ger van de Ven
  • 07-02-2013

Ik mis hier de dialoog

reageer