BEZOEKERSBLOG

 

Deze pagina staat open om te publiceren voor ieder. Je kunt proza insturen, bijvoorbeeld een column, blog, verhalend stukje fictie / non-fictie of een gedicht.

Het Schrijflab verzorgt de redactie. Voor bijdragen is het maximum verhoogd van 500 naar 1500 woorden (proza) en van 30 naar 60 regels (poëzie).

Op een gepubliceerde tekst(en) kan ieder reageren in het toegevoegde venster. In je reactie geef je bij voorkeur helder geformuleerde feedback op de inhoud, techniek en stijl. Of je drukt je waardering uit in een goed beargumenteerde vorm.

 

Een huis vol beelden

Ze willen dat ik vertrek uit ons huis vol herinneringen. Maar wat weten zij van het geluk en het stille verdriet dat door het huis kronkelt?
Het huis dat mijn vader heeft gebouwd en waarin ook zijn vader nog heeft gewoond toen hij ziek werd. De plek waar ik je voor het eerst kuste: onverhoeds maar voorzichtig. Precies onder het schilderij in de donkere gang. De zitkamer met z’n lage plafond en de krakende stoel waarin jij graag zat. Vanaf het moment dat jouw ogen verslechterden, las ik je voor uit één van de vele boeken die jij tijdens je leven hebt verzameld. Ze liggen opgestapeld in de kleine kamer. Honderden boeken waar jij geen afstand van kon doen en ik evenmin. 
Daar zit ik graag. Ik lees je brieven en je warme stem echoot na, terwijl ik door de vertrekken dwaal. Een oude man alleen zeggen ze. Maar ik ben niet alleen. Ik kijk door het keukenraampje en zie mijn vader weer schoffelen. Onze zoon hangt om hem heen en mijn vader tilt hem lachend en met een zwier op zijn nek.

Het huis blijft koel, zelfs nu het buiten broeierig warm is. De zomer is een mooie tijd om te gaan, houden ze me voor. Hun ogen kennen nog geen verleden. Ze denken dat ieder dak beschutting biedt. Ik kan het ruisen van de bladeren bijna horen …
Nog even geduld mijn lief. Het volgende jaargetijde is in aantocht.

 

Monique Cunnen

reageer